نشد یک لحظه از یادت جدا ، دل

زهی دل، آفرین دل، مرحبا دل

ز دستش یک دم آسایش ندارم

نمیدانم چه باید کرد با دل

هزاران بار منعش کردم از عشق

مگر برگشت از راه خطا ، دل؟

به چشمانت مرا دل مبتلا کرد

فلاکت دل، مصیبت دل، بلا دل

از این دل داد من بستان خدایا

ز دستش تا به کی گویم خدا ! دل

درون سینه آهی هم ندارد

ستمکش دل، پریشان دل، گدا دل

به تاری گردنش را بسته زلفت

فقیر و عاجز و بی دست و پا دل

بشد خاک و ز کویت برنخیزد

زهی ثابت قدم دل، با وفا دل

 و مرگ چیزی از جنس فراموشی است ...

   و آدمی چیزی از گونه‌ی فراموشکاران  ...

  چند سال بعد در چنین روزی ...

 برف می بارد و لحظه های عمر من همچون تکدانه های برف آرام بر زمين می افتد

 و زمين با عطش خاصی آنها را در کام خود فرو می کشاند ...

 می خواهم دمی بياسايم ...آسايشی در اوج سرما ، در اوج خفقان...

 شمارش معکوس آغاز شده ... برای روزی خاص ،

 مادرم لباس سياهش را از گنجه در می آورد ...

 مادرم آن روز را می شناسد ... آن روز را می فهمد ... 

 روز ميلاد دوباره ی من فرا می رسد ...

 زندگی دوباره آغاز می شود ...

 سی و هفت ... سی و شش... سی و پنج ... 

 و ت مثل تولد ... 

 و ناگهان

 در غروب غم افزای یک روز سرد زمستانی
 تنها خطی از من به جا خواهد ماند

 وتو ناباورانه
 - شاید با بغضی در گلو -
 یگانه پرسش جاودان بشری را از خود می پرسی : 
                                                            اگر اشتباه کرده باشم !

هيچ کششی هيچ جاذبه ای احساس نمی کنم ....
 باور کن حتی واژه بودن هم عذاب آور شده
 من نبودن را ترجيح می دهم ...
 خدایا من هنوز هم فلسفه جبر و اختيار تو را درک نکرده ام !!!
 زمین خلوت را می نگرم و آسمان ساکت را و خود را...
 و در این نگریستنهای همه دردناک و همه تلخ .... همواره از خود پرسیده ام و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر،
 که تو اینجا چه می کنی؟!
 احساس می کنم که نشسته ام و زمان را می نگرم و آدمها را می نگرم که می گذرند...
 همین  و همین !
 کوله‏بارم را بسته‏ام
 برای یک سفر طولانی
 به مقصدی نامعلوم

                           همراه قاب عکسم

                                                    و خیال تو

                                                             -  خدا نگهدار -

معنای زنده بودن من ،

                                با تو بودن است.

نزدیک ، دور

        سیر ، گرسنه

                     رها ، اسیر

                                 دلتنگ ، شاد

آن لحظه­ای که بی تو سرآید مرا مباد!

مفهوم مرگ من

در راه سرفرازی تو ،

در کنار تو

مفهوم زندگی است.

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

                با تو،

                     همیشه با تو،

                                برای تو،

                                        زیستن....

مرا در بیستون بر خاک بسپارید که تا شبها

                                        غم بی­همزبانی را برای کوهکن گویم

بگویم عاشقم ، بی همدمم ، دیوانه­ام ، مستم

                                        نمی­دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

از آن گمگشته من هم نشانی آور ای قاصد

                                        که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

تو می­آیی به بالینم ولی آندم که در خاکم

                                        خوشامد گویمت اما در آغوش کفن گویم.

هرچه بیهوده مرا کشت،

                        بَسَم بود،

                                بسم!

نفس بی کسیم زنده دلان،

                                قطع کنید!

سینه­ام چاک کنید،

این غبار سیه از روی رخم،

                                پاک کنید.

به چه کار آید این چشمه خون؟

این تن مُرده مرگ

                        که تن زنده من کرده چنین آواره،

از کف سینه­ام آرید برون

        ببرید،

                ببرید،

                        در بیابان سکوت!

زیر مشتی لجن و

                سنگ سیه

                        خاک کنید!!!

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو

به زخمی خو گرفتم ، زخم ناپیدای بعد از تو

منم با یک سبد آواز همراهی ، تو تنهایی

و من حالا به فکرم ، فکر یک تنهای بعد از تو

و شعرم شاخه تنگ قفسهای منِ من شد

غزل ، این یار دیرینه که شد آوای بعد از تو

و چون رودی که گم کرده خَم دریایی خود را

نمی­دانم چه باید کرد ، فرداهای بعد از تو

تو صبحی در شب یلدای من بودی ، ولی اینک

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو 

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی،

تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم،

تمام شب برای با طراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم،

پس از یک جستجوی نقره­ای در کوچه­های آبی احساس،

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید، با حسرت جدا کردم.

و تو در پاسخ آبی­ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.

و این بود آخرین حرفت...!

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت،

دو چشمم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.

نمی­دانم چرا رفتی...؟

نمی­دانم چرا...؟

شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی،

نمی­دانم کجا...؟

تا کی...؟

برای چه...؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می­بارید،

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت،

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد،

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی­داشت،

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد.

و بعد از رفتنت، آسمان چشمهایم خیس باران بود،

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد،

من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت،

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مُرد،

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد.

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می­دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد،

هنوز آشفته چشمان زیبای توام ، برگرد...

برگرد و ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

و بعد از این همه طوفان و وَهم و پرسش و تردید،

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است،

و در امواج پاییزی­ترین ویرانی یک دل،

میان غصه­ای از جنس بغض کوچک یک ابر،

نمی­دانم چرا؟

شاید به رسم و عادت پروانگی­مان باز، برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم....

یکی گفتا ز دوران ناامیدم

که می­روید به سر موی سپیدم

از این موی سپید اندیشه دارم

که بر پای جوانی تیشه دارم

فلک هر چین که از مویم گشاید

دگر چینی بر ابرویم فزاید

بگفتم : این خیالی ناپسند است

جوانی آهویی سر در کمند است

کمندش چیست ؟ شوق و شادمانی

چو گم شد ، زود گم گردد جوانی

جوانی در درون دل نهفته است

جوانی در نشاط و شور خفته است

چو گم شد از دلت عشق هوس باز

همانا شام پیری گشته آغاز

نه پیری در گذشتِ ماه و سال است

که مرگ عشق و ترک ایده آل است

جوانی موسمی از زندگی نیست

که چون بگذشت نوبت گویدت ایست

بسا پیرا که دیدم سرخوش و شاد

جوانروی و جوان خوی و جوان یاد

بیا تا تن به خرسندی سپاریم

کز آن شایسته­تر یاری نداریم

ندیدی صبحدم چون خنده سر کرد

نشاطش بر همه عالم اثر کرد ؟

بیا لختی تأمل کن ، سرشک دیده زارم

چرا از من ربودی تو ، مجال دیدن معشوق و دلدارم

که امشب یار بیمارم به سر عزم سفر دارد

غم و اندوه جانکاه از زمین و عرش می­بارد

چرا راه تماشا را گرفتی از من غمگین

تو ای ابر سیه برگرد نبار امشب غبار تو

بروی چهره معشوق من صد لکه اندازد

اگر یکبار دیگر من نبینم چهره او را

درخت غم به جانم ریشه می­سازد

نگاری را که عمری در دلش بودم

همان معشوقه­ای را که ، دل زارم تمنا می­کند هر دم

ز دستم می­رود افسوس و دیگر برنمی­گردد

خدایا بنگر این بی تابی دل را

بخود می­پیچد و از هجر می­نالد

و تو ای یار دیرینم ، بیا سیلاب اشکم را نگر ، غم را تماشا کن

مرا دریاب و از پیشم مرو دردم مداوا کن

که یک دل دارم و از هجر تو بیمار می­گردد

خریداری نباشد این دل دیوانه من را

دلم چون کهنه کالایی در این بازار می­گردد

مگر من بی وفا بودم که با من اینچنین کردی

چرا بگذاشتی چشمم بریزد اشک بیماری

چرا این عاشق درد آشنایت را ، دل آزار و غمین کردی .....