عشق یعنی انتظاروانتظار
عشق یعنی هر چه بینی عکس یار
عشق یعنی شب نخفتن تا سحر
عشق یعنی سجده ها با چشم تر
عشق یعنی دیده بر در دوختن
عشق یعنی از فراقش سوختن
عشق یعنی سر به در آویختن
عشق یعنی اشک حسرت ریختن
عشق یعنی چون محمد پا به راه
عشق یعنی همچو یوسف قعرچاه
عشق یعنی لحظه های ناب ناب
عشق یعنی لحظه های التهاب
عشق یعنی گم شدن در کوی دوست
عشق یعنی هر چه در دل آرزوست
عشق یعنی یک تیمم یک نماز
عشق یعنی عالمی راز و نیاز
عشق یعنی یک تبسم یک نگاه
عشق یعنی تکیه گاه و جان پناه
عشق یعنی سوختن یا ساختن
عشق یعنی زندگی را باختن
عشق یعنی همچو من شیدا شدن
عشق یعنی قطره و دریا شدن
عشق یعنی مستی ودیوانگی
عشق یعنی با جهان بیگانگی
عشق یعنی با پرستو پر زدن
عشق یعنی آب بر آذر زدن
عشق یعنی سوزنی آه شبان
عشق یعنی معنی رنگین کمان
عشق یعنی شاعری دل سوخته
عشق یعنی آتشی افروخته
عشق یعنی با گلی گفتن سخن
عشق یعنی خون لاله بر چمن
عشق یعنی شعله بر خرمن زدن
عشق یعنی رسم دل بر هم زدن
عشق یعنی بیستون کندن به دست
عشق یعنی زاهد اما بت پرست
عشق یعنی یک شقایق غرق خون
عشق یعنی درد و محنت در درون
عشق یعنی یک تبلور یک سرود
عشق یعنی یک سلام و یک درود

 تــــولــــدت مــبــــااااارکـــــــــ عـــشـــق مــــــــــــــن

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

 ***

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

 ***

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

 ***

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

 ***

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

 ***

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

 ***

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

 رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

به دیدارم بیا هر شب،

در این تنهائی تنها و تاریک ِ خدا مانند،

دلم تنگ است.

بیا ای روشن،ای روشن تر از لبخند.

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها.

دلم تنگ است.

بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه،

در این ایوان سرپوشیده،وین تالاب مالامال،

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها.

و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی.

بیا،ای همگناهِ من در این برزخ.

بهشتم نیز و هم دوزخ.

 به دیدارم بیا ،ای همگناه،ای مهربان با من،

که اینان زود می پوشند رو در خواب های بی گناهی ها.

و من می مانم و بیداد بی خوابی.

 بیا امشب که بس تاریک و تنهایم.

بیا ای روشنی،اما بپوشان روی،

که می ترسم تو را خورشید پندارند.

و می ترسم همه از خواب برخیزند.

و می ترسم که چشم از خواب بردارند.

نمی خواهم ببیند هیچ کس ما را.

نمی خواهم بداند هیچ کس ما را.

 شب افتاده است و من تنها و تاریکم.

و در ایوان و در تالاب من دیریست در خوابند،

پرستوها و ماهی ها و آن نیلوفر آبی.

بیا ای مهربان با من!

بیا ای یاد مهتابی!

من آن خودرو گياه وحشي صحراي اندوهم
كه گلهاي نگاه و خنده هايم رنگ غم دارند
بزن بر سنگ جامم را
مرا بشكن مرا بشكن
كنون كه از من به جا مشت پري در آشيان مانده
و آهي زير با م آسمان مانده
بيا آتش بزن اين آشيان اين بال و پرها را
رها كن اين دل غمگين و تنها را
بزن بر سنگ جامم را
مرا بشكن مرابشكن
تو را راندم 
تو را راندم
ولي آن لحظه گويي آسمان مي مرد
جهان تاريك مي شد
كهكشان مي مرد
درون سينه ام دل ناله مي زد
باز كن زنجير از پايم كه بگريزم كه بگريزم
ولي من در ميان هاي هاي گريه خنديدم
كه تو هر گز نداني
من اينجا شاخه عريان پاييزم
دگر از غصه لبريزم
در اين دنيا بمان بي من
براي ديگري سر كن نواي عشق و مستي را

نشد یک لحظه از یادت جدا ، دل

زهی دل، آفرین دل، مرحبا دل

ز دستش یک دم آسایش ندارم

نمیدانم چه باید کرد با دل

هزاران بار منعش کردم از عشق

مگر برگشت از راه خطا ، دل؟

به چشمانت مرا دل مبتلا کرد

فلاکت دل، مصیبت دل، بلا دل

از این دل داد من بستان خدایا

ز دستش تا به کی گویم خدا ! دل

درون سینه آهی هم ندارد

ستمکش دل، پریشان دل، گدا دل

به تاری گردنش را بسته زلفت

فقیر و عاجز و بی دست و پا دل

بشد خاک و ز کویت برنخیزد

زهی ثابت قدم دل، با وفا دل

 و مرگ چیزی از جنس فراموشی است ...

   و آدمی چیزی از گونه‌ی فراموشکاران  ...

  چند سال بعد در چنین روزی ...

 برف می بارد و لحظه های عمر من همچون تکدانه های برف آرام بر زمين می افتد

 و زمين با عطش خاصی آنها را در کام خود فرو می کشاند ...

 می خواهم دمی بياسايم ...آسايشی در اوج سرما ، در اوج خفقان...

 شمارش معکوس آغاز شده ... برای روزی خاص ،

 مادرم لباس سياهش را از گنجه در می آورد ...

 مادرم آن روز را می شناسد ... آن روز را می فهمد ... 

 روز ميلاد دوباره ی من فرا می رسد ...

 زندگی دوباره آغاز می شود ...

 سی و هفت ... سی و شش... سی و پنج ... 

 و ت مثل تولد ... 

 و ناگهان

 در غروب غم افزای یک روز سرد زمستانی
 تنها خطی از من به جا خواهد ماند

 وتو ناباورانه
 - شاید با بغضی در گلو -
 یگانه پرسش جاودان بشری را از خود می پرسی : 
                                                            اگر اشتباه کرده باشم !

هيچ کششی هيچ جاذبه ای احساس نمی کنم ....
 باور کن حتی واژه بودن هم عذاب آور شده
 من نبودن را ترجيح می دهم ...
 خدایا من هنوز هم فلسفه جبر و اختيار تو را درک نکرده ام !!!
 زمین خلوت را می نگرم و آسمان ساکت را و خود را...
 و در این نگریستنهای همه دردناک و همه تلخ .... همواره از خود پرسیده ام و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر،
 که تو اینجا چه می کنی؟!
 احساس می کنم که نشسته ام و زمان را می نگرم و آدمها را می نگرم که می گذرند...
 همین  و همین !
 کوله‏بارم را بسته‏ام
 برای یک سفر طولانی
 به مقصدی نامعلوم

                           همراه قاب عکسم

                                                    و خیال تو

                                                             -  خدا نگهدار -

معنای زنده بودن من ،

                                با تو بودن است.

نزدیک ، دور

        سیر ، گرسنه

                     رها ، اسیر

                                 دلتنگ ، شاد

آن لحظه­ای که بی تو سرآید مرا مباد!

مفهوم مرگ من

در راه سرفرازی تو ،

در کنار تو

مفهوم زندگی است.

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

                با تو،

                     همیشه با تو،

                                برای تو،

                                        زیستن....

مرا در بیستون بر خاک بسپارید که تا شبها

                                        غم بی­همزبانی را برای کوهکن گویم

بگویم عاشقم ، بی همدمم ، دیوانه­ام ، مستم

                                        نمی­دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

از آن گمگشته من هم نشانی آور ای قاصد

                                        که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

تو می­آیی به بالینم ولی آندم که در خاکم

                                        خوشامد گویمت اما در آغوش کفن گویم.

هرچه بیهوده مرا کشت،

                        بَسَم بود،

                                بسم!

نفس بی کسیم زنده دلان،

                                قطع کنید!

سینه­ام چاک کنید،

این غبار سیه از روی رخم،

                                پاک کنید.

به چه کار آید این چشمه خون؟

این تن مُرده مرگ

                        که تن زنده من کرده چنین آواره،

از کف سینه­ام آرید برون

        ببرید،

                ببرید،

                        در بیابان سکوت!

زیر مشتی لجن و

                سنگ سیه

                        خاک کنید!!!

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو

به زخمی خو گرفتم ، زخم ناپیدای بعد از تو

منم با یک سبد آواز همراهی ، تو تنهایی

و من حالا به فکرم ، فکر یک تنهای بعد از تو

و شعرم شاخه تنگ قفسهای منِ من شد

غزل ، این یار دیرینه که شد آوای بعد از تو

و چون رودی که گم کرده خَم دریایی خود را

نمی­دانم چه باید کرد ، فرداهای بعد از تو

تو صبحی در شب یلدای من بودی ، ولی اینک

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو 

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی،

تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم،

تمام شب برای با طراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم،

پس از یک جستجوی نقره­ای در کوچه­های آبی احساس،

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید، با حسرت جدا کردم.

و تو در پاسخ آبی­ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.

و این بود آخرین حرفت...!

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت،

دو چشمم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.

نمی­دانم چرا رفتی...؟

نمی­دانم چرا...؟

شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی،

نمی­دانم کجا...؟

تا کی...؟

برای چه...؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می­بارید،

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت،

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد،

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی­داشت،

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد.

و بعد از رفتنت، آسمان چشمهایم خیس باران بود،

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد،

من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت،

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مُرد،

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد.

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می­دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد،

هنوز آشفته چشمان زیبای توام ، برگرد...

برگرد و ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

و بعد از این همه طوفان و وَهم و پرسش و تردید،

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است،

و در امواج پاییزی­ترین ویرانی یک دل،

میان غصه­ای از جنس بغض کوچک یک ابر،

نمی­دانم چرا؟

شاید به رسم و عادت پروانگی­مان باز، برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم....