وای باران ، باران ،

                   شیشه پنجره را باران شست .

از دل من اما ،

                   چه کسی نقش تو را خواهد شست .

ای عزیز من ، بی تو چه سخت است که من جز کلمات چاره دیگری نداشته باشم . هرچند عزیزی چون تو را دارم و غمی ندارم پس با تو بودن را با نگارش و چهره­ات به هم آمیخته و به تو از تو  می­نویسم :

با تو من همه رنگهای این سرزمین را آشنا می­بینم ،

با تو آهوان این صحرا کودکان همبازی منند ،

با تو کوهها حامیان وفادار خاندان منند ،

                   « با تو من با بهار می­رویم »

با تو من در عطر یاسها پخش می­شوم ، با تو من در هر تندر فریاد شوق می­کشم .

در حلقوم مرغان عاشق می­خوانم و در قلقل چشمه­ها می­خندم و در نای جویباران زمزمه می­کنم .

با تو من عشق را ،

                   شوق را ،

                            زندگی را ،

و مهربانی پاک خداوندی را می­نوشم .

نام من عشق است ، می­شناسیدم ؟

زخمی­ام ، زخمی سراپا ، می­شناسیدم ؟

با شما طی کرده­ام راه درازی را

خسته­ام خسته ، می­شناسیدم ؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم

من همان خورشید تابانم ، می­شناسیدم ؟

این چنین بیگانه از من رو مگردانید

در کف فرهاد ، تیشه من نهادم ، من

من شکستم بیستون را ، من

من همان مهربان سالهای دورم

رفته­ام از یادتان یا ، می­شناسیدم ؟

نام من عشق است ، می­شناسیدم ؟

تو را دوست می­دارم ، نمی­دانم چرا ،

شاید این طبیعت ساده و بی­آلایش من ،

حد و مرزی برای دوست داشتن نمی­شناسد .

ولی سخت در این مکتوب فرونشسته­ام ،

چه کسی مرا دوست می­دارد ؟

ای فرشته نازل شده بر چشمانم ،

ای شقایق زندگیم ،

ای تنها ستاره آسمان قلبم ،

ای زیباترین زیباییهای محبت ،

ای بهانه خواب شبهایم ،

ای تنها نیاز زنده بودنم ،

ای آغاز روز بودنم ،

ای نیمه پنهان من ،

و تو ای معشوق من ،

تو را با تمام وجود ،

                            دوست دارم .

هوا بس ناجوانمردانه دلگیر است و من بر آن شدم که در این غروب دلگیر با مساعدت قلم و تکه کاغذی که در دست دارم پرسه­ای در دنیای تنهایی خویش زنم و بدین سان می­خواهم بنویسم اما نگارش برایم بسی سخت است و از آن سخت تر باور حقایقی­ست که باید در ازای یک جاده «تولد تا مرگ» با آنان پنجه در پنجه کنم .

اما با هر مغوله­ای که هست باز هم قلم را به یاری حرفهای خویش می­طلبم و با رقص آن بر سپیدیهای کاغذ چند سطری را برای تسکین لحظه­های دلتنگی خود خواهم نوشت و آنها را تقدیم خواهم کرد به ساکنان وادی دل .

تقدیم به همه کسانی که از زندگی جز کوله باری آرزو ، چیزی ره­توشه سفر ندارند .

تقدیم به همه کسانی که در بیغوله زندگی اسیر بازیچه­های سرنوشتند .

تقدیم به همه کسانی که قلبهایشان در گذر از جاده­های ناهموار زندگی ناخواسته شکسته است .

تقدیم به کسانی که از زندگی جز رنج چیزی ندیده­اند ، اما دلهایی پاک و ضمیری بی­آلایش دارند .

تقدیم به کسانی که پرواز را می­فهمند ولی دنیای بی­رحم بال پروازشان را شکسته و قدرت پرواز و فریاد را از آنها گرفته است .

تقدیم به کسانی که اکنون همچو من گوشه­ای را با خود خلوت کرده و حرفهای دلشان را بر تن سفید کاغذ می­نویسند .

باشد که در روزگاران نامده ، دیدگانی بسیار نظاره­گر حرفهای تنهایی این حقیر باشند .

و خلاصه این قلب شکسته خویش را ، این یادگار تازیانه­های روزگار را تقدیم می­دارم به تمامی سوته دلان دنیای بی­رحم .....