بی تو طوفانزده دشت جنونم ،

                            صید افتاده به خونم

تو چسان می­گذری غافل از اندوه درونم

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

قطره­ای اشک فرو ریخت ز چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم ( تو ندیدی )

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتم

چون در خانه ببستم ، دگر از پای نشستم

گوییا زلزله آمد ،

گوییا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی                تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من                 که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل                 به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی ،

                   نتوانم ، نتوانم

                            « بی تو من زنده نمانم . »

دوست دارم شمع باشم در دل شبها بسوزم

روشنی بخشم میان جمع و خود تنها بسوزم

شمع باشم اشک بر خاکستر پروانه ریزم

یا سمندر گردم و در شعله بی پروا بسوزم

لاله­یی تنها شوم در دامن صحرا برویم

کوه آتش گردم و در حسرت دریا بسوزم

ماه گردم در شب تار سیه روزان بتابم

شعله آهی شوم خود را ز سر تا پا بسوزم

اشک شبنم باشم و بر گونه گلها بلغزم

برق لبخندی شوم در غنچه لبها بسوزم

یا ز همت پر بسایم بر ثریا همچون عنقا

یا بسازم آنقدر با آتش دل تا بسوزم .

یکی را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ، او هرگز نمی­داند .

نگاهش می­کنم شاید بخواند از نگاه من که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

او هرگز نگاهم را نمی­خواند .

به برگ گل نوشتم من که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند .

به مهتاب گفتم ای مهتاب ،

سر راهت به کوی او سلام من رسان و گو که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

یکی ابر سیه آمد ز ره روی مه تابان بپوشانید .

صبا را دیدم و گفتم ، صبا دستم به دامانت ،

بگو از من به دلدارم که

                            او را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

ز ابر تیره برقی جست و قاصد را میان ره بسوزانید .

کنون وامانده از هر جا ، دگر با خود کنم نجوا ،

یکی را دوست می­دارم ،

ولی افسوس ،

                            او هرگز نمی­داند !!!

دره­ای می­دانم ، شیب تندی دارد ،

و زلالی که ز برفاب افق می­آید ،

در سراشیب همین دره سحر می­روید ، آب و آیینه و باران و سحر در اینجا ، همگی یکرنگند ، اگر آن یار سفر کرده بیاید از ره ،

عشق در شیب همین دره کپر می­سازد ، دره­ای می­دانم ، شیب تندی دارد ، آفتابش هر روز ،

به نفس می­افتد و سراپای کمرکش­ها را ، مه فرا می­گیرد ،

چشمه تا می­نالد ، کاش می­شد باران ، نفسی تازه کند ، مردم از تنهایی ،

روزنی هست به آن سوی ترنم­هایم ،

و کسی هست که پیوسته مرا می­خواند ، اسب و زینی باید ، و دلی دریایی که خیال سفر دشت شقایق دارد ،

های مَردم ، مَردم ، مُردم از تنهایی ،

وسعتی می­خواهم ، که بنالم سنگین ،

عشق هم فاصله­ها را نشکست ، آه می­دانم ، روزی ، مردی ،

ذوالفقاری در دست ، از سراشیب همین دره گذر خواهد کرد ،

از زلال خنک و جاری برفاب نَمی می­نوشد ،

زیر لب خواهد خواند :

به فدای لب خشکیده سالار شهید ،

و سفر خواهد کرد ، اسب و زینی باید ، به هماوردی تنهایی من ،

باید از خاک برید ، و سفر در پیش است ،

سفری تا لب زیبای سحر خواهم رفت ،

                                      اگر آن یار سفر کرده بیاید از راه .....

ای تمام فکر من در روز و شب                       ای همه هذیان من در سوز و تب

ای نهان در پیکرم چون جان شده                   همچو بوی گل به گل پنهان شده

آه ای بالاترین سوگند من                            ای نهان در گریه و لبخند من

ای به رگهایم چنان خون گمشده                    در میان دیده­ام مَردم شده

ای شکوه آسمان در چشم تو                         ای فدای قهر و ناز و خشم تو

ای بهشت دلکش موعود من                          خون گرم زندگی در پود من

ای تمنای دل تنهای من                              ای چراغ روشن شبهای من

جز تو کی دارم ، به جز تو گفتگو                    ای به گوشم گوشوار آرزو

گر که یاران فارغند از یاد من                        از دل دیوانه­ی ناشاد من

عشق تو چون در دلم باشد چه غم                  چون که تا روز قیامت با توأم

خلق می­گویند : گر او یار توست                     مایه غم از چه در اشعار توست ؟

گر دل او با دل تنگت یکی ست                     ناله­های حسرتت پس چیست، چیست؟

آه ، من دیوانه­ام ، دیوانه­ام                            جز تو از خلق جهان بیگانه­ام !

دوستت دارم ، تو می­خواهی مرا                     باز می­ترسم ، نمی­دانم چرا

وای اگر روزی فراموشم کنی                         با غم هجران هم آغوشم کنی

وای اگر نامم بمیرد بر لبت                           یا فرو بنشیند این سوز تبت

آه می­ترسم شبی طوفان شود                        ساحل امید من ویران شود

گر ز دریا قطره­ای هم کم شود                       مرغ طوفان سینه­اش پر غم شود

ای دلت دریای پاک و روشنم                        مرغ بوتیمار این دریا منم

بیا تا لیلی و مجنون شویم ، افسانه­اش با من

بیا با من به شهر عشق رو کن ، خانه­اش با من

بیا تا سر به روی شانه هم راز دل گوییم

اگر مویت چو روزم شد پریشان ، شانه­اش با من

سلام ای غم ، سلام ای آشنای مهربان دل

پر پرواز وا کن چون پرستو ، لانه­اش با من

مگو دیوانه کو ، زنجیر گیسو را ز هم واکن

دل دیوانه ، دیوانه ، دیوانه­اش با من

در این دنیای وانفسای حسرتزای بی فردا

خدایا عاشقان را غم مده ، شکرانه­اش با من

مگو دیگر سمندر در دل آتش نمی­سوزد

تو گرمم کن به افسون ، گرمی افسانه­اش با من

چه بشکن بشکنی دارد ، فلک در کار سرمستان

تو پیمان بشکنی ، نشکستن پیمانه­اش با من

شما ای خاطرات کهنه و پوسیده و درهم ز من امشب چه می­خواهید ؟

ز من امشب که می­میرم یکه و تنها ، چه می­خواهید ؟

برای مردنم کسی را خبر نسازید .

نمی­خواهم پدر برهم زند چشمان بازم را .

نمی­خواهم ببیند مادرم سختی جان کندنم را .

نامه­ای نوشته­ام که گر افتد به دست خواهرم ،

از دل کشد آهی .

وگر افتد به دست دلبرم ، اشکش فرو ریزد .

بدینسان نامه­ام :

سلام مادر ، سلام ای نازنین ، ای مهربان ، ای بهترین مادر

دگر در دفترم شعر جدیدی را

                            نخواهی دید ، نخواهی خواند

دگر در آلبومم عکس جدیدی را

                            نخواهی دید .

دگر هر شب در را به رویم باز نخواهی کرد .

دگر از من نمی­پرسی ، کجا بودی در این ظلمت ؟

                                      چه می­کردی ؟ چه می­خواهی ؟

مادر ؛ اگر روزی رفیق مهربانی آمد سراغ من ،

بگو : فرزندم به ناکامی جان داد .

و تا آخرین لحظه عمر به سختی سخن می­گفت :

                            خداحافظ عزیزانم ،

                                      خداحافظ رفیقانم ،

                                                         خداحافظ ......