وقتی مُردم روی قبرم ننویسید که بودم .

وقتی مُردم روی قبرم ننویسید :

                            نه شعری

                                      نه شعاری .

ننویسید که بودم از

                   چه تباری .

وقتی مُردن آخرین نقطه راهه

نمی­خواد سنگ روی قبرم بذارید ......

وقتی هر اومدنی رفتنی داره ،

نمی­خواد گل روی قبرم بکارید .....

خیلی وقتا پیش از این

                   مرده بودم ،

عمری دلمرده

                   به سر برده بودم .

بدون سنگ ، بدون نام و نشون

چوب این زندگی رو خورده بودم .

         وقتی مُردم

                   روی قبرم

                            ننویسید که بودم .....

من ، مناجات درختان را هنگام سحر ، رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در سینه کوه ، صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده هستی را در گندم زار ، گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را می­شنوم ، می­بینم ، من به این جمله نمی­اندیشم !

به تو می­اندیشم .

ای سراپا همه خوبی ، تک و تنها به تو می­اندیشم .

همه وقت ، همه جا ، من به هر حال که باشم به تو می­اندیشم .

تو بدان این را ، تنها تو بدان ،

تو بیا ، تو بمان با من ، تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب ،

من فدای تو ، به جای همه گلها تو بخند ،

اینک این من که به پای تو درافتادم باز ،

ریسمانی کن از آن موی دراز ، تو بگیر ، تو ببند !

تو بخواه ، پاسخ چلچله ها را ، تو بگو ، قصه ابر هوا را ، تو بخوان

تو بمان با من ، تنها تو بمان

در رگ ساغر هستی تو بجوش ،

من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است ،

                   « آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش ! »