یکی گفتا ز دوران ناامیدم

که می­روید به سر موی سپیدم

از این موی سپید اندیشه دارم

که بر پای جوانی تیشه دارم

فلک هر چین که از مویم گشاید

دگر چینی بر ابرویم فزاید

بگفتم : این خیالی ناپسند است

جوانی آهویی سر در کمند است

کمندش چیست ؟ شوق و شادمانی

چو گم شد ، زود گم گردد جوانی

جوانی در درون دل نهفته است

جوانی در نشاط و شور خفته است

چو گم شد از دلت عشق هوس باز

همانا شام پیری گشته آغاز

نه پیری در گذشتِ ماه و سال است

که مرگ عشق و ترک ایده آل است

جوانی موسمی از زندگی نیست

که چون بگذشت نوبت گویدت ایست

بسا پیرا که دیدم سرخوش و شاد

جوانروی و جوان خوی و جوان یاد

بیا تا تن به خرسندی سپاریم

کز آن شایسته­تر یاری نداریم

ندیدی صبحدم چون خنده سر کرد

نشاطش بر همه عالم اثر کرد ؟

بیا لختی تأمل کن ، سرشک دیده زارم

چرا از من ربودی تو ، مجال دیدن معشوق و دلدارم

که امشب یار بیمارم به سر عزم سفر دارد

غم و اندوه جانکاه از زمین و عرش می­بارد

چرا راه تماشا را گرفتی از من غمگین

تو ای ابر سیه برگرد نبار امشب غبار تو

بروی چهره معشوق من صد لکه اندازد

اگر یکبار دیگر من نبینم چهره او را

درخت غم به جانم ریشه می­سازد

نگاری را که عمری در دلش بودم

همان معشوقه­ای را که ، دل زارم تمنا می­کند هر دم

ز دستم می­رود افسوس و دیگر برنمی­گردد

خدایا بنگر این بی تابی دل را

بخود می­پیچد و از هجر می­نالد

و تو ای یار دیرینم ، بیا سیلاب اشکم را نگر ، غم را تماشا کن

مرا دریاب و از پیشم مرو دردم مداوا کن

که یک دل دارم و از هجر تو بیمار می­گردد

خریداری نباشد این دل دیوانه من را

دلم چون کهنه کالایی در این بازار می­گردد

مگر من بی وفا بودم که با من اینچنین کردی

چرا بگذاشتی چشمم بریزد اشک بیماری

چرا این عاشق درد آشنایت را ، دل آزار و غمین کردی .....