شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی،

تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم،

تمام شب برای با طراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم،

پس از یک جستجوی نقره­ای در کوچه­های آبی احساس،

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید، با حسرت جدا کردم.

و تو در پاسخ آبی­ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.

و این بود آخرین حرفت...!

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت،

دو چشمم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.

نمی­دانم چرا رفتی...؟

نمی­دانم چرا...؟

شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی،

نمی­دانم کجا...؟

تا کی...؟

برای چه...؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می­بارید،

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت،

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد،

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی­داشت،

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد.

و بعد از رفتنت، آسمان چشمهایم خیس باران بود،

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد،

من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت،

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مُرد،

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد.

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می­دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد،

هنوز آشفته چشمان زیبای توام ، برگرد...

برگرد و ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

و بعد از این همه طوفان و وَهم و پرسش و تردید،

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است،

و در امواج پاییزی­ترین ویرانی یک دل،

میان غصه­ای از جنس بغض کوچک یک ابر،

نمی­دانم چرا؟

شاید به رسم و عادت پروانگی­مان باز، برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم....